Rouwen om Parijs




Parijs, 13 november 2015. Minstens 129 families verliezen geliefden op de meest (on)denkbare, brutale, gruwelijke wijze. Nog vele anderen wachten bang af of hun kind, broer, zus, partner, ouder, familielid, vriend(in),… het zal halen. Pure waanzin en toch realiteit.


Iemand afgeven aan de dood is altijd pijnlijk. Iemand afgeven aan een plotse, schokkende, totaal zinloze dood is ook nog eens traumatiserend. Het rouwen wordt complexer en raakt soms geblokkeerd, door de massa’s vragen die blijven rijzen: Waarom?, steeds opnieuw en op alle mogelijke manieren. Hoe? Heeft hij/zij afgezien? En wie doet zoiets? Veel van die vragen zullen onbeantwoord blijven, met als gevolg dat men zich allerlei, vaak traumatische, beelden gaat voorstellen van wat er precies gebeurd is. Nabestaanden hebben nood aan ‘begrijpen’, en proberen een kader te vormen om hun verlies in te plaatsen. Hier gaat het om mensen die stierven door toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Hun dood staat helemaal haaks op de zorgeloze omstandigheden waarin ze verkeerden. Ze werden koelbloedig vermoord, binnen een kader dat voor elk weldenkend mens totaal onbegrijpelijk is.


Ik wil het hier vooral niet hebben over IS. Daar zijn voldoende andere kanalen voor. Hier gaat mijn hart uit naar alle mensen die gisteren het leven lieten en naar iedereen die hen liefheeft. Tevens naar iedereen die er in zijn diepste wezen door geraakt is, waaronder ikzelf. Want ook wie bij deze aanslagen niemand verloor, heeft gisteren toch iets verloren.


Zelf rouw ik om al die mensen die nu niet meer mogen zijn. En ik rouw om een stad die voor mij het Europese toonbeeld van vrijheid en sofisticatie is. Ik rouw omdat er mensen bestaan die schoonheid als verderf zien. Het doet me pijn dat er individuen op de wereld zijn die van religie blinde haat maken, en haat dan tot iets glorieus herleiden. Ik rouw ook om al die mensen die tot onmensen worden omgevormd. Ik rouw als Europeaan, als wereldburger en als mens. Want ik rouw niet alleen om de tragedie in Parijs, maar ook om al diegenen veel verder van ons bed, die dagelijks met terreur moeten leven en geliefden aan die waanzin verliezen. Ik snap nu nog iets beter waarom mensen hiervoor alles opgeven en het onbekende tegemoet vluchten.


Naast verdrietig, verbijsterd en machteloos, voel ik me ook woedend. Razend zelfs, om zo'n laffe, bittere aanval op mijn beminde vrijheid van denken en leven. En ja, ik geef het toe, ik ben ook bang. Bang, voor een mogelijke toekomst waarin onze verworven vrijheden in het gedrang komen en al wat ons lief is, lukraak wordt afgenomen door mensen, soortgenoten uiteindelijk, die zo overtuigd zijn van hun grote gelijk dat alle andersdenkenden moeten boeten. De komende dagen en weken zal die kwaadheid en angst ongetwijfeld nog op allerlei manieren gevoed worden.


Toch wil ik niet dat de woede en de angst mij even blind maken, als de haat dit met de daders deed. Want dan winnen ze nog eens hun strijd en dat gun ik hen niet. Ik wil blijven zien wat er aan moois in de wereld leeft en me warmen aan de golf van solidariteit die er nu stroomt, en hopelijk blijft stromen.


Als enkeling zijn we machteloos tegen zoveel onverdraagzaamheid. In wat de politieke overheden nu allemaal gaan ondernemen, hebben we weinig inspraak. Daarom, laat ons bij onszelf beginnen: 'Spread the love'... voor die 129 mensen die ik nooit zal kennen, voor iedereen die hen wel kent en nu gebroken achterblijft, voor alle gewonden, voor alle slachtoffers van geweld ter wereld... voor elkaar.







Featured Posts
Recent Posts
Search By Tags
Er zijn nog geen tags.
Follow Us
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • Google Classic

​© 2015 by Inge Vanderhaeghe

Proudly created with Wix.com

  • w-facebook
  • Twitter Clean
  • w-googleplus