Rouwmythes

 

 

Je treurt te lang om je overleden geliefde, of je bent er te snel overheen. Je moet de draad weer oppakken en je geliefde loslaten want na een jaar heb je toch wel lang genoeg gerouwd. Je moet erover praten en wenen, anders ga je je klop nog krijgen. Je komt nog wel een nieuwe partner tegen of je kunt nog kinderen krijgen. Je hebt nog zoveel om dankbaar voor te zijn. De tijd heelt alle wonden en je zult er sterker uitkomen, toch?...

 

Dergelijke overtuigingen komen voort uit de oudere rouwmodellen en zijn meestal goed bedoeld. Toch doen ze rouwenden enorm tekort in hun individuele rouwproces. Onze cultuur is nogal gericht op snelle oplossingen en resultaten, en onze taal hanteert het woord 'moeten' hierbij overvloedig. Recentere rouwmodellen tonen echter aan dat het zo niet werkt wat rouw betreft.

 

Want rouwen is niet loslaten, maar eerder het steeds opnieuw zoeken naar verbinding met de overleden geliefde.

Het is niet zozeer dat je de draad weer opneemt, maar dat je nieuw weefsel maakt waarin het verlies geïntegreerd wordt.

Praten en wenen mag, maar moet niet, misschien zit jouw rouwstijl gewoon anders in elkaar. Alle mogelijke emoties kunnen en mogen voorkomen. Zo is het bvb. helemaal niet verkeerd om woede, opluchting of schaamte te voelen.

De tijd, die helpt wel helen, maar niet alles en hoewel je er op sommige vlakken sterker kan uitkomen, word je op andere gebieden misschien kwetsbaarder.

Rouw kent geen mooi afgelijnde fases, en ook geen eindpunt, zoals we graag denken. De rouwpijn vermindert wel, maar de rouw op zich hervormt en ontwikkelt zich doorheen onze levensloop en wat we verloren zijn wordt een deel van onszelf. Het is dan ook helemaal niet gek om na 20 jaar of langer nog te praten met je dierbare of plots in tranen uit te barsten bij het horen van dat speciale liedje.

 

Rouwen is zo veel meer dan het ervaren van pijn en verdriet. Ook positieve gedachten en gevoelens mogen er zijn en je richten op het herstel van je leven dat onverminderd verder gaat, is zelfs een essentieel onderdeel van het rouwproces.

Rouwen is namelijk heen en weer bewegen tussen de polen van verlies en van herstel. In de verliespool kan de pijn zeer intens en overspoelend zijn terwijl die in de andere pool soms niet voelbaar is. Beide zijn oké. Belangrijk is wel om niet in één van beide vast te raken, maar om te blijven bewegen op het continuüm van al die tegenstrijdige maar toch zo normale emoties.

 

In mijn werk als rouwbegeleider wil ik jou als rouwende in de eerste plaats 'eren' in al jouw unieke expressies en impressies van rouw, alvorens we samen gaan bekijken hoe we datgene waar je last van hebt gaan bijsturen en aanpakken.

 

 

    

                                                

 

 

 

                                                          'Iets uitspreken geeft een bestaan

                                                       aan wat het in stilte niet had'

 

                                                                                                                          (Jonathan Safran Foer)